نوشته‌ها

تنوع فرهنگی و اقلیمی، میراث تاریخی مشترک همسایگی و وسعت سرزمینی با جمعیت نیم میلیارد نفری، ظرفیت توسعه گردشگری را میان کشورهای عضو سازمان همکاری های اقتصادی (اکو) افزایش داده، اما آیا این صنعت به جایگاه واقعی خود در این منطقه رسیده است؟

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا، ۳۶ سال پیش (سال ۱۹۸۵) وقتی سازمان همکاری‌های اقتصادی (اکو) توسط ایران، پاکستان و ترکیه تاسیس و عملا جانشین سازمان همکاری منطقه‌ای برای توسعه (RCD) (۱۹۶۴ تا ۱۹۷۹) شد، شاید تصور نمیشد اکو به سازمانی فراگیر در منطقه با ۱۰ عضو تبدیل شود و همکاری‌های مشترک در آن از حوزه های ارتباطی و حمل‌ونقل و ترانزیت تا حوزه بیمه و کشاورزی و انرژی گسترش یابد.

۸ سال بعد از تاسیس اکو (سال ۱۹۹۲)، پنج جمهوری (قزاقستان، قرقیزستان، ترکمنستان، ازبکستان و تاجیکستان) از آسیای مرکزی، جمهوری آذربایجان از قفقاز جنوبی و همچنین افغانستان به این سازمان ملحق شدند و اکنون این سازمان به یک ظرفیت مهم و یک بازار بزرگ منطقه‌ای با ۵۰۰ میلیون نفر جمعیت تبدیل شده است.

منطقه اکو با ۸ میلیون کیلومترمربع به عنوان یکی از کهن‌ترین حوزه‌های تمدنی معاصر، ظرفیت کم‌نظیری از مزیت‌های گردشگری طبیعی، آیینی، فرهنگی، هنری، سلامت، ورزشی، خوراک را در خود جای داده است. اگر فقط یک یا چند عنوان از این مزیت‌ها در قالب برند گردشگری اکو تبیین و ساختاری مشخص و یکپارچه در مسیری صحیح برای کشورهای عضو ایجاد شود، یکی از شگفت‌انگیزترین تصاویر گمشده هویت شرقی از قاره کهن را پیش چشم ملت‌های منطقه و جهان به نمایش می گذارد.

تبدیل گردشگری اکو به نماد گردشگری منطقه نه تنها بهترین مسیر همکاری برای به هم‌ رسیدن مجدد ملت‌های منطقه است، بلکه رشد فراگیر اقتصاد فرهنگ، تجارت صنایع‌فرهنگی و توسعه بازارهای مشترک میان همه کشورهای اکو را هم تضمین می‌کند و عامل و بستری مناسب برای جذب سرمایه و همکاران مشترک‌المنافع از خارج از این منطقه خواهد بود.

در این میان ایران در قلب منطقه اکو از جایگاه و موقعیت ویژه برخوردار است، جایگاهی به عنوان پل ارتباطی این سازمان و کشورهای عضو آن با مناطق و اتحادیه‌های پیرامونی که گذرگاه ترانزیتی شرق و غرب و محور مواصلاتی شمال و جنوب را ایجاد، تقویت و تثبیت کرده است.

بی‌تردید گردشگری عامل تعیین‌کننده‌ای در اقتصاد منطقه است، نکته مهم این است که با برگزاری ۱۵ دوره نشست سران اکو و آگاهی از همه ظرفیت‌های موجود و قابل توسعه، گردشگری هنوز به عنوان یک اولویت در منظومه گفتمانی اعضای این سازمان قرار نگرفته است، زیرا بهره‌برداری از این فرصت‌ها و ظرفیت‌ها به اراده ملی همه اعضای سازمان و عزم مشترک و برنامه‌ریزی دقیق برای توسعه گردشگری اکو نیاز دارد.

بنا به گزارش دبیرخانه سازمان اکو، در سال ۲۰۱۸ پیش از شیوع همه‌گیری کرونا در جهان، میزان بازدیدکنندگان از منطقه اکو، ۷۸میلیون نفر بوده که درآمدی بالغ بر ۵۱ میلیارد دلار به‌همراه داشته است، البته ۲۷میلیون نفر از گردشگران در این دوره از ساکنان داخل منطقه بوده‌اند که این رقم ۳۴درصد کل بازدیدکنندگان را تشکیل می‌دهد.

اکو با خانواده‌ای نیم میلیارد نفری ساکن در عرصه‌ای بسیار وسیع دارای مظاهر و نمادهای جذاب طبیعی، تمدنی، میراثی، تاریخی، ادبی و هنری است و برگزاری رویدادهای مختلف در این حوزه‌ها، گسترش تبادلات و تعاملات فرهنگی را منجر می‌شود که اصل اول توسعه گردشگری در این منطقه غنی است.

با همین رویکرد و بنا به تصمیم نشست وزیران گردشگری کشورهای عضو اکو (پیش از کرونا)، شهر دوشنبه در تاجیکستان برای سال۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ و همچنین شهرهای ساری و اردبیل از ایران برای سال ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ انتخاب شدند. این رویدادها یکی از بهترین فرصت‌ها برای توسعه فراگیر گردشگری اکو است و انتظار می‌رود در آینده‌ای نزدیک با همکاری و باور جمعی، توسعه گردشگری اکو به عنوان گفتمان غالب و اولویت سازمان تبدیل شود.

برگزاری رویداد پایتخت گردشگری اکو می‌تواند یکی از زیباترین نمادهای گردشگری جهان را در این حوزه تمدنی دیرین که با حوزه نوروز و حوزه فرهنگی و تمدنی ایران هم‌پوشانی دارد به نمایش گذاشته و هویت شرقی را احیا کند.

وجود پنج راهگذر و مسیر مواصلاتی عمدتا ریلی مشترک «اسلام آباد- تهران- استانبول»، «قطار کانتینری آلماتی- بندرعباس»، «آلماتی- استانبول»، «ایران-افغانستان- تاجیکستان- قرقیزستان- چین و «ایران- ترکمنستان- قزاقستان» نشان می‌دهد در کنار توجه به بنیان ذاتی توسعه روابط تجاری، اقتصادی، یکی از زیرساخت‌های اثربخش برای توسعه گردشگری و گسترش رفت‌وآمدهای درون منطقه‌ای ساکنان اکو، مهیا است.

اگر چه سطح مناسبات سیاسی و مبادلات اقتصادی منطقه تجاری اقتصادی و قرار گرفتن میان چین و اروپا به عنوان دو بازار و غول بزرگ اقتصادی جهانی، عامل اصلی تکاپوی اکو در مناسبات بین‌المللی منطقه‌ای شده، اما تنوع اقلیمی، فرهنگی و اجتماعی، دسترسی جغرافیایی و همسایگی، آشنایی منطقه‌ای، میراث و تاریخ مشترک ملت‌های منطقه، این روابط را تسهیل کرده است و جای تعجب است که چرا صنعت گردشگری نتوانسته از این ظرفیت بهره‌برداری کند.

با اینکه در طول این سال‌ها موسسه‌های فرهنگی، آموزش عالی، بیمه و شرکت بیمه اتکایی، بانک توسعه و تجارت و مجمع اتاق‌های بازرگانی و صنایع اکو تشکیل و مراکز منطقه‌ای مدیریت خشک‌سالی و انتقال تکنولوژی، مبارزه با بلایای طبیعی، کمیسیون دائمی مبارزه با بیماری‌های دامی تاسیس شده است، اما گردشگری همچنان در یک واحد مدیریتی مشترک با بخش صنعت و کشاورزی قرار دارد.

اکو اگر چه واحدهای مدیریتی در بخش حمل‌ونقل و ارتباطات، تجارت و سرمایه‌گذاری، انرژی، معادن و محیط‌زیست، آمار و تحقیقات اقتصادی، توسعه پایدار و منابع انسانی و سازمان‌های تخصصی را ایجاد کرده، اما توسعه گردشگری نه به عنوان صنعتی پیش‌رو با جایگاه جهانی، بلکه فقط در قالب برگزاری رویدادهای فرهنگی و هنری ترویج می‌شود.

در همین چارچوب با آرش نورآقایی راهنمای گردشگری و مدیرمسئول فصل‌نامه میراث‌فرهنگی و گردشگری گیلگمش و ساسان قاسمی کارشناس صنعت گردشگری و فرح ولی‌نژاد کارشناس بازاریابی سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی درباره ظرفیت‌های درباره فرصت‌ها و ظرفیت‌های توسعه گردشگری گفت‌وگو کردیم.

توسعه صنعت گردشگری منطقه اکو؛ ظرفیت‌ها و موانع

جاده ابریشم و نوروز ، نخ تسبیح توسعه گردشگری منطقه اکو

آرش نورآقایی با اشاره به اینکه توسعه اقتصاد پایدار از اهداف اصلی اکو است گفت: اکو به عنوان یک سازمان منطقه‌ای به مسائل تجاری، علمی، فرهنگی، فنی و حمل‌ونقل و ارتباطات که زیرساختی است، می‌پردازد، از همین منظر، گردشگری هم می‌تواند نمود بارز در اهداف اکو باشد.

وی افزود: گردشگری پایدار به عنوان شعار و هدف اصلی سازمان جهانی گردشگری (UNWTO) یا «گردشگری غنا می‌بخشد» شعار روز جهانی گردشگری (۲۷ سپتامبر ۲۰۰۶) بود، این در حالی است که اکو از همان ابتدای تاسیس افزایش سطح رفاه و زندگی مردم را دنبال می‌کند که اهداف توسعه گردشگری است.

راهنمای گردشگری با بیان اینکه ۱۰ عضو اکو چندین ویژگی مشترک و مزیت نسبی دارند توضیح داد: همسایگی در عرصه گردشگری بسیار مهم است، در همه جهان کشورهای هم‌جوار و هم‌مرز بیشینه رفت و آمد را با یکدیگر دارند.

مدیرمسئول فصل‌نامه گیلگمش اظهار داشت: جاده ابریشم یک ظرفیت ارزشمند برای تمرکز کشورهای اکو است که در دو دهه اخیر بر همین اساس همکاری‌های مشترک میان اعضا اکو را افزایش نسبی داده است، جاده ابریشم با همان قدمت تاریخی که دارد می‌تواند عاملی برای توسعه تجارت و گردشگری در دوران معاصر هم باشد. حتی اگر اقتصادی و بر مبنای همکاری‌های تجاری به جاده ابریشم نگاه کنیم، این جاده و مسیر نخ تسبیح رونق گردشگری در منطقه اکو و حتی فراتر از اکو است.

نورآقایی با بیان اینکه اکو یک شانزدهم جمعیت جهان را در خود جای داده است، گفت: از طرفی آیین نوروز به عنوان میراث جهانی میان ۱۲ کشور جهان در میان بیشتر کشورهای عضو اکو هم یک آیین کهن و زنده است و ملت‌های این منطقه از آن پاسداری می‌کنند که با دیپلماسی نوروز می‌توان گردشگری فرهنگی را در قلمرو اکو تعمیق بخشید. نوروز بهانه سفر را برای ساکنان این منطقه فراهم کرده است که باید گسترش داده شود.

وی تاکید کرد: کشورهای عضو اکو جدا از مرزهای جغرافیای سیاسی در محدوده ایران فرهنگی هم محسوب می‌شوند، در جغرافیای ذهنی مولانا و فردوسی هستند؛ بیشتر مردم این منطقه، پیشنیه چند هزار ساله مراودات فرهنگی با یکدیگر داشته و دارند. از طرفی دین و زبان مانند زبان فارسی نقاط مشترک چندین قرنی مردمان سرزمین های عضو اکو است.

نوروز یک زمان مشترک را در اختیار کشورهای اکو قرار می‌دهد که بر اساس بعد زمانی در کنار جاده ابریشم به عنوان بعد مکانی، می‌تواند برای آغاز همکاری‌های گردشگری اکو، گفتمان‌سازی کند. نوروز و جاده ابریشم به فعالان و متولیان صنعت گردشگری در منطقه اکو این امکان را می‌دهد که در زمان و مکان متفاوت رویدادهایی را با محور گردشگری و جذب گردشگر برنامه‌ریزی و اجرا کنند، همکاری های فرهنگی و اقتصادی خود را توسعه دهند.

توسعه صنعت گردشگری منطقه اکو؛ ظرفیت‌ها و موانع

توسعه گردشگری در اکو نیازمند سرمایه‌گذاری است/ ضرورت تعیین سقف گردشگری اکو

ساسان قاسمی معتقد است: گردشگری را شاید نتوان به عنوان صنعت اقتصادی مستقل در نظر گرفت، اما قطعا به عنوان موتور محرک و پیشران بسیاری از حوزه‌ها و صنایع اقتصادی دیگر است.

این فعال گردشگری بیان کرد: اگر به رشد اقتصادی که هدف اکو است می‌اندیشیم، صرفا گردشگری و پذیرش گردشگری نباید مد نظر باشد، بلکه باید در صنایع وابسته گردشگری یا آنچه که گردشگری باعث رونق آنها می‌شود مانند صنعت حمل‌ونقل، فناوری‌های نوین، هتل سازی و راه‌سازی، صنعت بیمه که در رشد گردشگری هم موثر هستند سرمایه گذاری انجام شود.

ایجاد و توسعه بسیاری از صنایع مرتبط و موثر گردشگری به سرمایه‌گذاری نیاز دارند، اگر زیرساخت حداکثری و با کیفیت و دارای استاندارد وجود نداشته باشد نباید افزایش گردشگر و رونق گردشگری را هم انتظار داشته باشیم، حتی اگر هم سفری صورت بگیرد جذب حداکثری گردشگر و گردشگری با کیفیت محقق نخواهد شد.

این فعال گردشگری اظهار داشت: اکنون شاید یک تکاپوی گردشگری را با همین میزان سرمایه‌گذاری و تبلیغات شاهد باشیم، اما آن گردشگری که بتواند محرک اقتصادی جوامع عضو اکو که رویکردی مبنایی در توسعه پایدار اقتصادی دارند، رخ نمی‌دهد.

قاسمی با تاکید بر ضرورت مهیا کردن زیرساخت ظرفیت جذب گردشگر افزود: برای اکو باید سقف گردشگری را هم در نظر گرفت، نباید هدف صرفا گردشگری انبوه باشد، زیرا این سقف خارج ظرفیت و بدون برنامه، علاوه بر آسیب فرهنگی و اجتماعی، به اقتصاد و حتی محیط زیست هم آسیب می زند.

توسعه صنعت گردشگری منطقه اکو؛ ظرفیت‌ها و موانع

رویداد «ساری ۲۰۲۲» و «اردبیل ۲۰۲۳» سهم بازار گردشگری ایران را افزایش می‌دهد

فرح ولی‌نژاد درباره اقدامات انجام شده درباره همکاری با اکو در وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی گفت: افزایش همکاری‌های بین‌المللی همواره در دستور کار وزارتخانه و پیش از این در سازمان میراث‌فرهنگی بوده است و در دولت سیزدهم شتاب بیشتری هم خواهد گرفت.

کارشناس بازاریابی سازمان‌های‌ منطقه‌ای و بین‌المللی بیان کرد: تعاملات گسترده‌ای در سال‌های اخیر با سازمان اکو انجام شده است. از سال ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۸ پنج جشنواره خوراک اکو-جاده ابریشم و در حاشیه آن ۴ دوره کارگاه آموزشی گردشگری آشپزی در حاشیه جشنواره خوراک برگزار شده است. همچنین دو دوره گردشگری سلامت اولین دوره در رامسر در سال ۱۳۹۳ و دومیین در اردبیل در سال ۱۳۹۸ با حضور همه فعالان گردشگری سلامت کشورهای عضو درقالب کنفرانس و نمایشگاه و نشست‌های تخصصی B2B برگزار شد.

وی با اشاره به برگزاری نمایشگاه صنایع‌دستی اکو از سال ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۸ در ایران گفت: در همه این سالها برای حضور در نمایشگاه گردشگری و صنایع وابسته در تهران از هنرمندان و فعالان کشورهای اکو دعوت شده است، البته این رویدادها به دلیل شیوع همه گیری کرونا کمرنگ یا متوقف شد که قطعا با عبور از این بحران مجدد از سر گرفته می‌شود.

پیشنهاد انتخاب پایتخت گردشگری به همراه سازو کار انتخاب را از سوی معاونت گردشگری وزارت میراث فرهنگی در قالب یک طرح به دبیرخانه اکو – که محل دبیرخانه دائمی آن در تهران است- ارائه کردیم و مورد استقبال همه کشورهای عضو قرار گرفت. سال ۲۰۱۹ در نشست وزیران گردشگری در خجند تاجیکستان، شهرهای دوشنبه برای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ و ساری و اردبیل به دلیل رویداد برگزاری گردشگری سلامت برای سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ از همین فرایند به عنوان پایتخت گردشگری اکو انتخاب شدند که اقدامات لازم برای میزبانی انجام شده است.

کارشناس بازاریابی سازمان‌های‌ منطقه‌ای و بین‌المللی معتقد است: برگزاری رویدادهای پایتخت گردشگری باعث افزایش سهم بازار گردشگری ایران و استان مازندران و اردبیل و برندسازی شهرها و استان‌های میزبان و معرفی آن به عنوان مقاصد گردشگری می‌شود. همچنین این رویدادها، افزایش تبادلات تجاری با رویکرد محصولات و صنایع فرهنگی با توجه مشترکات و همچنین شناسایی و معرفی ظرفیت های دیگر استان‌ها برای ترغیب سرمایه‌گذاران بین‌المللی در صنعت گردشگری را به همراه خواهد داشت.

رئیس فراکسیون میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی مجلس شورای اسلامی گفت: گردشگری بهترین و سهل‌الوصول ‌ترین راه برای ایجاد دوستی و مودت بین ملت‌هاست و امید که با توسعه‌ی این صنعت، دوستی بین مردمان کشورهای ایران و پرتغال عمیق‌تر گردد.

به گزارش خبرگزاری خانه ملت؛ محمد رضا دشتی که در وبینار توسعه فرصت‌های گردشگری و مطالعات فرهنگی اجتماعی ایران و جوامع پرتغالی سخن می‌گفت با اشاره به میراث فرهنگی ملموس و ناملموس ایرانی نقطه قوت ما جهت حضور در مجامع جهانی است تا بتوانیم حوزه نفوذ خود را به حداکثر برسانیم و پیام‌آور صلح و دوستی برای جهانیان باشیم افزود:معقول‌ترین راه مقابله با ایران‌ هراسی که با صرف هزینه‌های هنگفت توسط دشمنان نظام ایجاد گردیده است تا چهره‌ی ایران و ایرانی را در اذهان، منفی و تاریک جلوه دهند، معرفی میراث فرهنگی کشورمان است.

وی با اشاره به ظرفیت‌های غنی گردشگری جمهوری اسلامی ایران افزود: گردشگری بهترین و سهل‌الوصول ‌ترین راه برای ایجاد دوستی و مودت بین ملت‌هاست و امید که با توسعه‌ی این صنعت، دوستی بین مردمان کشورهای ایران و پرتغال عمیق‌تر گردد و شاهد پیوند عمیق دو ملت شویم و به واسطه‌ی توسعه‌ی صنعت گردشگری، جهانی امن را شاهد باشیم.

وی با اشاره به ظرفیت های گردشگری متقابل دو کشور ایران و پرتغال افزود:این ظرفیت ها باید از حالت بالقوه به بالفعل تبدیل شده و با شکل گیری تعامل دوجانبه، بهره مندی اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای دو کشور و دو ملت فراهم آورده شود.

رئیس فراکسیون گردشگری، زیارت و میراث فرهنگی مجلس اسلامی با تشکر از محوریت سفارت جمهوری اسلامی ایران در پرتغال در ایجاد این تعامل خواستار همکاری طرف پرتغالی در توسعه همکاری های فی مابین به ویژه در صنعت گردشگری شد .

در پایان وی از زحمات دکتر دامن پاک سفیر ایران در لیسبون به عنوان مرجع دیپلماسی رسمی و از فعالیت های انجمن دوستی ایران و پرتغال به عنوان رکن دیپلماسی عمومی در راستای توسعه مناسبات بین دو ملت تقدیر و تشکر نمود.

سفیر اتریش در ایران گفت: «خراسان رضوی نخستین استانی است که سفر کرده‌ام و گردشگری نقطه آغاز تعاملات همکاری ایران و اتریش خواهد بود.»
گردشگری خراسان رضوی نقطه آغاز تعاملات ایران و اتریشبه‌گزارش خبرگزاری صدا و سیما به نقل از روابط‌عمومی وزارت میراث‌فرهنگی، ولف دیتریش‌هایم سفیر اتریش در ایران در حاشیه بازدید از آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی با اشاره به دیدار با مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان رضوی افزود: «این فرصت را داشتم با مسؤولان و دست‌اندرکاران اصلی حوزه گردشگری استان خراسان رضوی جلسه مبسوط و کاملی داشته باشم.»

سفیر اتریش در ایران ادامه داد: «اتریش در حوزه توسعه گردشگری و آموزش گردشگری تجربه‌های راهبردی دارد که دوست داریم در صورت تمایل دوستان و شرکای ایرانی این دستاورد و تجارب را به اشتراک بگذاریم.»

او اظهار کرد: «در این جلسه در مورد یک طرح مشترک صحبت کردیم که اوایل سال آینده مراسمی را برای این طرح مشترک خواهیم داشت و ابعاد تاریخی و فرهنگی را در قالب همکاری‌های مشترک شکل بدهیم و در کنار آن نیز حوزه‌های اقتصادی را هم پوشش دهیم و این مراسم چند وجهی باشد.»

سفیر اتریش تصریح کرد: «با ظرفیت‌ها و تجاربی که اتریش دارد امیدواریم همکاری‌هایی را آغاز کنیم.»

او هم چنین با اشاره به روایت بخش‌هایی از شاهنامه که از سوی استاد نقالی صادق زاده اجرا شد، اظهار کرد: «انرژی، قدرت و نیرویی که در این اثر ادبی بزرگ است به بهترین شکل، به نمایش گذاشته شد.»

ولف دیتریش‌هایم ادامه داد: «فکر می‌کنم این نوع معرفی از این اثر ادبی فاخر و بزرگ برای شنونده جوان مورد اقبال و استقبال باشد، این نوع معرفی فقط راهنمایی نبود بلکه یک نوع نمایش تئاتر بود.»

سفیر اتریش در ایران در سفر به مشهد دیروز از آرامگاه فردوسی بازدید کرد.

ضرابخانه گنجعلی خان در قسمت شمالی میدان گنجعلی خان داخل بازار مسگری شمالی و درست رو به روی حمام گنجعلی خان قرار گرفته و از سال ۱۳۷۰ به عنوان یکی از معتبرترین موزه‌های سکه ایران فعالیت می‌کند.

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ایسکانیوز، کرمان وسیع ترین شهر ایران به شمار می رود که در جنوب شرق کشور واقع شده است و تاریخی پر بار دارد.

شواهد تاریخی به دست آمده نشان می دهند که قدمت این ناحیه به دوره هخامنشیان باز می گردد. استان کرمان همچنین بیش از ۶۶۰ اثر ملی ثبت شده دارد و از استان‌های تاریخی ایران می‌باشد.

استان کرمان دارای آثار باستانی زیادی است که از جمله آنها می توان به ارگ بم، باغ شازده، مجموعه گنجعلی خان و غیره اشاره کرد، اما این بار به سراغ یکی از درخشان ترین آثار معماری کهن سرزمین‌مان در استان کرمان یعنی ضرابخانه گنجعلی‌خان رفته ایم.

ضرابخانه گنجعلی‌خان در بازار مسگری و ضلع شمالی میدان گنجعلی‌خان، مکانی که روزگاری به عنوان ضرابخانه از آن استفاده و سکه های عصر صفوی در آن ضرب می شد قرار دارد. این ضرابخانه تا روزگار قاجار نیز مورد بهره برداری بود. ضرابخانه‌ها محلی برای ساخت سکه بوده‌اند، به این شکل که پس از ذوب فلزات، آن‌ها را در قالب‌های مخصوص می‌ریختند تا نقش مورد نظرشان روی سکه حک شود. گاهی بدون استفاده از قالب و تنها با استفاده از پتک و یا چکش مخصوص، عمل حک شدن نقش مورد نظر بر روی سکه انجام می‌شده است.

این روش تا قبل از دوره قاجاریه در ایران کاربرد داشت و پس از ناصرالدین شاه، ضرب سکه با روش‌های جدید در ایران رایج شد. اصلی‌ترین تزئین داخلی بنا را گچ‌بری‎ها تشکیل می‌دهند. بالای گنبدِ بلندِ ضرابخانه‌ی گنجعلی خان، یک عمارت کلاه فرنگی قرار گرفته که باعث می‌شود مقدار زیادی نور به داخل ساختمان ضرابخانه گنجعلی خان راه پیدا کند. حوض مربعی شکلی درست زیر نورگیر قرار گرفته که انعکاس نور بر آن، جلوه زیبایی بخشیده است. سردر ضرابخانه ساده و تزیین آن آجرکاری گچی است و تزیینات داخلی شامل گچ‌بری به شکل آجر کاذب می‌شود.

رنگ اخرایی آجرها نیز زیبایی خاصی به داخل بنا بخشیده است. پلان این ضرابخانه، مربعی شکل است و قوس‌های تیزه دار و طاقنمای ضربیش از جمله ویژگی‌های معماری آن به شمار می‌آید. پیدا شدن سکه‌های مسی و قطعاتی فلزی که از آن برای ضرب سکه استفاده می‌شد در هنگامی بازسازی بنا ادعای ضرابخانه بودنش را تائید کرد.

بیش از ۵۰۰ سکه از دوران‌های مختلف تاریخی از اشکانیان، ساسانیان، امویان، عباسیان، گورکانیان، تیموریان، آق قویونلوها و قراقویونلوها، ایلخانیان، صفویان، افشاریان، زندیان، قاجاریه و پهلوی در این موزه نگه‌داری می‌شوند. اسکناس‌های دوران قاجاریه و پهلوی نیز در بخشی از موزه برای بازدید عموم به نمایش گذاشته شده‌اند. مجسمه‌های مومی در حال ضرب سکه، شما را با چگونگی عملکرد ضرابخانه‌ها در گذشته آشنا می‌کنند.

با توجه به ارزش تاریخی، ضرابخانه گنجعلی خان از جاهای دیدنی کرمان به شمار می‌رود و در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

بابلکنار، یکی از بخش های شهرستان بابل می باشد که در جنوب شرقی این شهرستان در استان مازندران واقع شده است.

به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز بخش بابلکنار در جنوب شرقی شهرستان بابل قرار دارد که از سمت شمال به بخش مرکزی و از سمت جنوب به بخش بند پی شرقی و بخش شیرگاه، منطقه سوادکوه از سمت شرق با قسمت مرکزی قائمشهر و از سمت غرب با منطقه های گتاب محدود میگردد.

یکی از جاذبه های گردشگری بابلکنار پارک جنگلی بزچفت می باشد که به پارک جنگلی بابلکنار شهرت دارد.

این پارک که در 22 کیلومتری شرق بابل واقع شده است، یکی از زیباترین جاذبه های استان مازندران به شمار می رود. همچنین پارک جنگلی بزچفت به عنوان منطقه نمونه گردشگری از سوی میراث فرهنگی فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری انتخاب شده است.

وسعت این پارک 760 هکتار بوده که در آن 150 گونه گیاه درختی و بوته ای وجود دارد که از میان آن ها می توان به شمشاد، راش، زبان گنجشک، بلوط، نارون و توسکا اشاره کرد. برخی از گیاهانی که در این منطقه وجود دارند، زمان ایجاد آن ها به میلیون ها سال باز میگردد و به همین دلیل به آن ها، گیاهان فسیل زنده و یا موزه طبیعی گفته می شود.

یکی از اصلی ترین قسمت های این پارک، آبشار و چشمه های کوچ آن می باشد. همچنین اگر از شنیدن صدای پرندگان لذت می برید، به شما توصیه می کنیم که در قسمت های مختلف این پارک قدم بزنید و از صدای دلنشین پرنده ها لذت ببرید.

پارک جنگلی بابلکنار طبیعت وصف ناپذیری دارد. اگر عاشق طبیعت گردی و عکاسی از سوژه های طبیعی هستید، حتما از این پارک دیدن کنید.

از طریق دو مسیر فیروز کوه و هراز، می توانید خود را به این پارک جنگلی برسانید

مسیر فیروز کوه: اگر قصد دارید از سمت جاده فیروز کوه به پارک جنگلی بروید، در ابتدا باید به قائمشهر و سپس بابل بروید و بعد از آن به سمت فلکه شهید و جاده گنج افروز، مسیرتان را ادامه بدهید. با طی کردن مسافت 22 کیلومتر در مسیر گنج افروز، در سمت چپ خود تابلوی پارک جنگلی بزچفت را مشاهده خواهید کرد.

مسیر هراز: اگر از سمت جاده هراز قصد دارید به پارک جنگلی بروید، هنگامی که با طی کردن مسیر به شهرستان بابل رسیدید، باید مسیرتان را از سمت میدان ولایت و میدان دانشگاه، به ترتیب ادامه بهید و پس از رسیدن به میدان جهت مسیر خود را به سمت جاده گنج افروز تغییر دهید. به مدت 30 دقیقه از بابل تا پارک جنگلی فاصله زمانی وجود دارد.

اگر از جاده فیروز کوه به سمت پارک جنگلی می روید، میتوانید در مسیر خود از جاذبه های طبیعی مانند تنگه وارشی، پل ورسک و منطقه سرسبز سواد کوه لذت ببرید.
بهترین زمان برای سفر به این مکان، ماه های اردیبهشت و آبان می باشد. همچنین سعی کنید در ماه هایی که بارش باران در این مکان زیاد است سفر نکنید، چرا که ممکن است زمین گل آلوده باشد و شما را آزار دهد و یا مسیر آن لغزنده باشد و شما را با مشکل مواجه کند.

اقامتگاه و بومگردی های زیادی در اطراف این منطقه وجود دارد که معماری و بافت آن سبک سنتی دارد و شما می توانید در هنگام سفر به این منطقه در کلبه های سنتی آن اقامت چند روزه ای را داشته باشید. همچنین شما می توانید اقامتگاه هایی که در روستای سواد کوه، روستای لفور و روستای تیکرن ساخته شده اند، با قیمت های مناسب اجاره کنید.

عمارت باغ امیر یکی از خانه‌های تاریخی شهر سمنان است که در خیابان باغ فردوس این شهر قرار دارد.

به گزارش گروه فرهنگی ایسکانیوز، عمارت باغ امیر یکی از خانه‌های تاریخی شهر سمنان است که در خیابان باغ فردوس این شهر قرار دارد. این بنا در دوران قاجار، بین سال‌های ۱۲۷۵ تا ۱۲۸۵، توسط استاد معمارباشی و به دستور میرزا آقا فامیلی احداث شده است. این عمارت در مجاورت باغ بزرگ امیر اعظم (مشهورترین حاکم ایالت قومس) قرار داشت و به همین علت نام آن را عمارت و باغ امیر گذاشته‌اند.

در ساخت این بنا از اصول معماری صفویه استفاده شده و حدود ۳ هزار مترمربع وسعت دارد. این عمارت شامل دو باغ و منزل مسکونی است که دارای فضاهای عمومی، خصوصی و نیمه خصوصی است.

عمارت و باغ امیر

این اثر در تاریخ ۹ آبان ۱۳۷۷ با شماره ثبت ۲۱۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. همچنین، عمارت و باغ امیر با مرمت در سال ۱۳۹۴، هم‌اکنون به عنوان موزه مردم‌شناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد و از جمله جاهای دیدنی سمنان محسوب می‌شود.

دامغان، سرزمینی است زیبا که در بین سایر شهرهای ایران، قدمتی بس طولانی و باستانی دارد. به گونه‌ای که می‌توان آن را در گروه کهن‌ترین و باستانی‌ترین شهرهای پارتی ایران جای داد.

به گزارش گروه فرهنگی ایسکانیوز، این شهرستان نیز همانند بسیاری از شهرهای تاریخی ایران مملو از دیدنی‌ها و جاذبه‌های تاریخی و گردشگری است. «برج چهل دختر» نمونه‌ بارزی از بناها و آثار تاریخی ارزشمند ایران کهن و یکی از جاهای دیدنی دامغان است. بنایی که با گذشت بیش از هزار سال همچنان محکم و استوار قد برافراشته و در مقایسه با دیگر آثار تاریخی، خسارت و آسیب کم‌تری را به خود دیده است. برج، درست در مرکز شهر دامغان و در محوطه‌ امامزادگان «محمد و جعفر» قرار دارد.

هرچند قرارگیری آن در پشت امامزاده جعفر، درواقع کمی دید آن را مختل کرده و به نوعی مانع دیدن این اثر تاریخی می‌شود. این در حالی است که این برج در قسمتی پایین‌تر از سطح زمین‌های مجاور قرار دارد و همین مسئله بر دیده شدن برج توسط مردم از فاصله‌ای دورتر، اثر منفی گذاشته است. باستان‌شناسان معتقد هستند که قرون چهار و پنج هجری قمری را می‌توان از شاخص‌ترین سده‌های تاریخی در ایران به جهت معماری و ساخت بناها و سازه‌هایی که از آن‌ها به برج‌ها یاد می‌شود، معرفی کرد. بناهایی که با بهره‌مندی از تزئینات آجری، به نوعی کاملا هنرمندانه و ظریف توانسته است سادگی و سردی خشت‌هایی که در ساخت عمارات مورد استفاده قرار می‌گرفت را در نظر بیننده، زیبا و گرم سازد. نوعی آمیختگی از سادگی و زیبایی که خاص دورانی از تاریخ ایران‌زمین بوده است.

برج چهل دختر دامغان نیز با بهره‌مندی از همین ویژگی، نمونه‌ای بارز از این بناها محسوب می‌شود. گروهی از محققان براین باورند که نام چهل دختر یا چهل دختران را می‌توان به دوران پیش از اسلام نسبت داد. همچنین امکان دارد که برج چهل دختر نیز همانند ساختمان «چهل دختر سمنان» در ابتدای ساخت از خشم خام ساخته شده است. درواقع ایشان براین باورند که احتمالا برج را در ابتدا با خشت خام ساخته‌اند و در دورانی بین قرون ۴ تا ۵ هجری قمری به امر شخصی به نام ابوشجاع که هویت وی نیز به طور کامل مشخص نیست، مرمت شده است.

برج چهل دختر ابتدا با خشت خام و پس از گذشت زمان دوباره از نو ساخته شده است.

احتمالا بخشی از ساختمان با گذشت زمان فرو ریخته و ابوشجاع با حفظ طرح اولیه‌ بنا اما این بار با آجر آن را از نو ساخته است و سقفی مخروطی شکل را بر آن تعبیه کرده است. این برج دارای ارتفاعی حدود ۱۵ متر است. طراح و سازندگان برج، قطر داخلی آن را ۵ متر و نیم و محیط خارجی آن ۲۳ متر درنظر گرفته و ساخته‌اند. جالب است بدانید که طراحی و ساخت این برج قدیمی، شباهت بسیاری به «برج طغرل ری» و «میل رادکان»، دارد و همانگونه که پیش‌تر نیز بیان شد، باستان‌شناسان قدمت این اثر تاریخی را متعلق به سال ۴۴۶ هجری قمری و برابر با سال ۱۰۵۴ میلادی عنوان کرده‌اند. با توجه به کتیبه‌ای که در خارج از برج قرار دارد، به خط کوفی نام سازنده‌ آن حک شده است. هرچند خواندن این خط بسیار مشکل است ولی می‌توان «امر ببنا هذا لقبه الامیر الجلیل ابوشجاع» و نیز «ثلثمائه» که در انتهای کتیبه درج شده است را، به وضوح خواند که نشان از ساخت آن در قرن ۴ هجری قمری دارد.

برج چهل دختران به گونه‌ای ساخته شده است که با گذشت ۱۱ قرن از ساخت هیچ بلای طبیعی آن را تخریب نکرده است.

خوشبختانه سازندگان این سازه‌ ارزشمند آن را به‌گونه‌ای ساخته‌اند که همچنان با بیش از هزار سال از احداث، بسیار مقاوم عمل کرده و نمی‌توان اثری از خرابی یا آسیب را در آن مشاهده کرد. برج دربی کوچک دارد که به سمت جنوب باز می‌شود و برفراز آن کتیبه‌ای ساخته شده از گچ مشاهده می‌شود. کتیبه به خط کوفی است و به نظر می‌رسد که روی آن، نام بانی را حک کرده‌اند. بازدیدکنندگان هنگام حضور در این مکان، می‌توانند قبری ساده که از گچ ساخته شده است را نیز مشاهده کنند. این قبر در مرکز برج قرار دارد و متاسفانه صاحب آن مشخص نیست. به یقین می‌توان ساختمان ساده اما زیبای چهل دختران سمنان را گوهری زیبا و درخشان در شهر دامغان و استان سمنان درنظر گرفت. این اثر تاریخی با گنبدی بزرگ در همان لحظه‌ نخست، نظر بازدیدکنندگان را به خود جلب می‌سازد. همچنین نمای بیرونی آن بهره‌مند از الگوهای هندسی و خطاطی است که در قرون ۴ و ۵ هجری قمری در ساخت مدارس، مساجد و مقبره‌ها از آن‌ها استفاده می‌شده است. البته در این میان نباید دستان هنرمند استادکاران و معماران گذشته و امروزی را در بازسازی و تعمیر دوباره‌ تزئینات این میراث ارزشمند ایران کهن، نادیده گرفت.

خانیکوف از دانشمندان جغرافیا دان روسی، در یکی از کتاب‌هایش برج چهل دختر دامغان را از آثار اوایل دوران حکومت سلجوقیان معرفی کرده و معتقد است که این برج در سال ۴۴۶ هجری قمری ساخته شده است. او در کتابش از امامزاده سخنی به میان آورده و عنوان می‌کند که امامزاده درون مسجدی ساخته شده است. وی چنین گفته است.

در باغچه سبزیکاری متصل به مسجد، برج کوچکی وجود دارد که بسیار ساده، اما با ذوق و سلیقه بنا شده است. کتیبه‌ای بر سر در بیضی شکل این برج قرار دارد که نشان می‌دهد که این بنا در سال ۴۴۶ به فرمان امیر ابوشجاع عسگر بیک پسر اصفهان، پادشاه … برپا شده است. بقیه کتیبه زیر گچ‌کاری‌های سال‌های بعد پنهان مانده است.

نقشه‌ کلی برج به صورت دایره‌ای که بدنه‌ استوانه‌ای با استفاده از اصول ریاضیات و به صورت دقیق ساخته شده و همین امر سبب شده است تا حوادث طبیعی کم‌ترین صدمه و آسیبی بر بدنه و پیکر برج، وارد نکرده است. هرچند در ساخت برج از آجرهای ظریف استفاده شده است، اما این آجرها به گونه‌ای هنرمندانه و زیبا روی یکدیگر کار شده است که بیننده تصور می‌کند در چسباندن و قرارگرفتن آن‌ها، از هیچ نوع ملاطی استفاده نشده است. برج دارای مدخل ورودی است که دارای ۲ متر و نیم ارتفاع و حدود ۲ متر عرض است. این مدخل به صورت یک دهلیز کوچک و در بدنه‌ برج، تعبیه شده است. همچنین طاقی هلالی شکل در درگاه وجود دارد که روی ستون‌های کوچکی به شکل استوانه‌ای و باریک که در دو طرف قرار دارد، سوار شده است. ستونچه‌هایی که روی یک قاعده‌ چهارگوش به ارتفاع ۲۵ سانتی‌متر قرار گرفته است. بر ستونچه‌ها تزئیناتی زیبا و وچشم‌گیر انجام شده است که هر کدام با استفاده از آجرپاره‌های کوچکی که درون ملاط اصلی فرو رفته است، صورت گرفته است. در نمای اصلی مقبره به خوبی می‌توان علیرغم استوانه‌ای بودن شکل بنده‌ برج، تغییر قطر بدنه را که از پایین به بالا کم‌تر می‌شود به وضوح مشاهده کرد.

نایب رییس کمیسیون برنامه و بودجه شورای اسلامی شهر تهران در جریان بازدید از منطقه ۲۰ گفت: شهرری خدمات بزرگی را به تهران ارائه می دهد اما در مقابل این خدمات خاص، امتیازات ویژه ای را دریافت نمی کند بر همین اساس استحقاق یک تحول بزرگ را دارد.

به گزارش ایسنا، محمد آخوندی رئیس کمیسیون برنامه و بودجه، میثم مظفر رئیس کمیته بودجه و نظارت مالی و احمد صادقی رئیس کمیته شفافیت و شهر هوشمند شورای اسلامی شهر تهران با حضور میدانی در شهر ری از چشمه علی، آرامگاه باغچه بان، معضلات اتوبان شهید آوینی، خیابان غلامی، باغ معین و مناطق بی دفاع شهری در منطقه بازدید به عمل آوردند که میثم مظفر با اشاره به نگاه عدالت محوری و توجه به خواست و ترجیحات مردم به عنوان اصلی ترین رویکرد کمیسیون برنامه و بودجه گفت: شهر ری هر روز میزبان فاضلاب و پساب تهران و مخزن نخاله ها و زباله های منتقل شده از سایر مناطق است.

وی افزود: شهرری خدمات بزرگی را به تهران ارائه می دهد اما خود درقبال آن خدمات خاص، امتیازات ویژه ای را دریافت نمی کند و دارای وضعیت بسیار نامطلوبی در سرانه های شهری، رفاهی، سیما و منظر شهری است و استحقاق یک تحول بزرگ را دارد.

میثم مظفر رئیس کمیته بودجه و نظارت مالی شورای اسلامی شهر تهران تاکید کرد: بزرگترین قطب و ظرفیت مذهبی و معنوی و همچنین بزرگترین دارایی های میراث فرهنگی و تاریخی تهران در شهرری قرار دارد. باید در حوزه زیباسازی و ارتقای سیما و منظر شهری از طریق المان ها و نمادهای الهام بخش و معنایی در شهرری با کمک سازمان زیباسازی کار ویژه ای طراحی و اجرا شود که در همه مناطق تهران زبانزد شود.

نایب رییس کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران با بیان اینکه شهرری می تواند یکی از جاذب ترین مناطق ایرانگردی و جذب توریست باشد و از طریق اقتصاد گردشگری ارمغان بزرگی را برای کشور داشته باشد و خود نیز درپی آن، متحول گردد افزود: طرح ملی احیاء و اکران ظرفیت های تاریخی، باستانی و میراث فرهنگی ری باید در دستور کار شهرداری و وزارت گردشگری قرار گیرد به گونه ای که هرکس وارد محدوده شهرری شد، احساس کند وارد اصیل ترین قطعه تاریخی، هویتی و میراث فرهنگی تهران شده است.

مظفر با اشاره به وضعیت نابسامان ده ها مرکز ناب تاریخی و باستانی شهری ری گفت: هریک از این آثار تاریخی به تنهایی برای جذب هزاران توریست بین المللی و جذب سرمایه گذاران مدیریت شهری کفایت می کند ، چنان رها شده که باورکردنی نیست.

عضو شورای شهر تهران ادامه داد: حرم مطهر حضرت شاه عبدالعظیم حسنی (ع) روزانه و در ایام خاصی مانند ماه محرم و صفر، برنامه ویژه مسلمیه، راهپیمایی جاماندگان کربلا در اربعین به مقصد حرم شاه عبدالعظیم، مناسب های ملی مانند ۲۲ بهمن و … میزبان میلیون ها شهروند است اما حداقل های تدابیر ترافیکی، تامین پارکینگ و … در جوار حرم مطهر مشاهده نمی شود و مدیر انقلابی در مدیریت شهری این وضعیت را برنمی تابد و باید زیرساخت های حمل و نقلی متناسب با حجم و جاذبه سفر در این محدوده باشد.

مظفر تاکید کرد: سرانه های ورزشی شهرری غیرقابل قبول است و کمترین خدمات در سرانه های ورزشی دراین منطقه وجود دارد و می بایست از طریق مشارکت با بخش خصوصی ، مجموعه های ورزشی و تفریحی بزرگی را برای شهروندان این منطقه ایجاد نمود. درب ده ها زمین چمن فوتبال به روی جوانان شهرری بسته است . جوان ها باید از فنس های سازمان ورزش بالا بروند تا به زمین چمن مسدود شده دسترسی پیدا کنند و این تمرکزگرایی سازمان ورزش شهرداری و بی کفایتی در عدم استفاده بهینه از زیرساخت های موجود غیرقابل قبول است.

میثم مظفر ادامه داد: بوی تعفن ناشی از تجمیع فاضلاب تهران در کانال روباز محله عباس آباد ، غیرقابل تحمل است و شهرداری باید از طریق توافق با سازمان آب و فاضلاب تهران ، سرپوشیده نمودن حداقل ۷۰۰ متر از محدوده این کانال که در جوار منازل مسکونی است را پیگیری نماید.

بنا براعلام روابط عمومی شورای شهر تهران، وی تاکید کرد: برای بازآفرینی شهری محله نفرآباد و نوسازی بافت فرسوده شهرری که مهمترین کانون بالقوه بحران و جدی ترین گسل زلزله تهران است باید پروژه های خاصی را تعریف کرد.

شهر تاریخی حریره در شمال جزیره کیش قرار دارد و قدمت آن به ۸۰۰ سال پیش برمی‌گردد.

به گزارش گروه فرهنگی ایسکانیوز، حریره در قرن چهار هجری قمری و بعد از رونق افتادن بندر تجاری سیراف ساخته شده و در گذشته از شکوفایی زیادی برخودار بوده است؛ به‌گونه‌ای که یکی از مناطق مهم تجاری و بازرگانی حاشیه خلیج فارس به شمار می‌رفت.

شهر باستانی حریره دارای قسمت‌های مختلفی است. خانه اعیانی، مسجد، حمام، بخش‌های کارگاهی و صنعتی، تاسیسات آبی و بندرگاه دیدنی‌های این شهر تاریخی را تشکیل می‌دهند.

در این سفر قصد داریم به جزیره کیش سفر کنیم و به‌همراه هم، بازدیدی فراموش‌نشدنی از شهر حریره کیش داشته باشیم. تا انتهای این سفر همراه کجارو باشید.

شهر تاریخی حریره در استان هرمزگان واقع است و یکی از جاهای دیدنی کیش به شمار می‌رود. این شهر در شمال این جزیره زیبا و در کنار مجموعه ورزشی المپیک قرار دارد. قدمت این شهر به قرن چهارم هجری قمری می‌رسد که تا قرن دهم از رونق و آبادانی برخوردار بود و بعد از این تاریخ متروک شد.

شهر باستانی حریره یادگاری از اوج و شکوفایی اقتصادی و تجاری جزیره کیش محسوب می‌شود. این شهر در شهریورماه ۱۳۷۶ با شماره ثبت ۱۸۸۶ در فهرست میراث ملی کشور به ثبت رسید.

برای رفتن به شهر حریره باید جنوب ایران و جزیره زیبای کیش سفر کنید. در نزدیکی مجموعه المپیک و در کنار جاده کرانه حریره را خواهید دید.

در منابع مختلف تاریخی از شهر حریره یاد شده است. برای مثال، یاقوت حموی، جغرافی‌دان و تاریخ‌نویس قرن هفتم هجری قمری در توصیف شهر حریره آورده است:

شهری که در جزیره کیش ساخته شده بسیار زیبا و اطراف آن را عمارت‌های عالی و باغ‌های دلگشا احاطه کرده است و کشتی‌هایی که بین هندوستان و خلیج فارس رفت‌وآمد می‌کنند در آنجا توقف دارند. چند آب‌انبار بزرگ برای ذخیره کردن آب باران و پنج بازار معمور در آن جا است.

شهر تاریخی حریره

وصاف، مؤلف و ادیب قرن هفتم نیز این‌چنین به شهر باستانی حریره اشاره می‌کند:

در جزیره کیش شهری ساخته شده بود که بارویی مستحکم داشت و آب آن از برکه‌های متعدد حاصل می‌شد و در نزدیکی ساحل محلی برای صید مروارید بوده است.

شهر باستانی حریره در زمان خود به‌عنوان بندری مهم و مرکز ارتباطی بین ایران، هند و چین محسوب می‌شد و بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد. این شهر در اواسط قرن چهار هجری شکل گرفته است و تا اواسط قرن دهم به‌مدت ۵۰۰ سال در اوج و شکوفایی بود و مرکز تجاری و بازرگانی در خلیج فارس به شمار می‌رفت و جمعیت زیادی داشت.

در سال ۳۵۶ هجری قمری با از رونق افتادن شهر بندری سیراف، بازرگانان این منطقه، جزیره کیش را که آن زمان قیس نامیده می‌شد برای فعالیت‌های تجاری و بازرگانی انتخاب کردند و شهر حریره شکل گرفت. به روی کار آمدن ملوک بنی قیصر و خاندان طیبی در کیش و اتابکان سلغری در فارس موجب توجه و رونق حریره شد.

شهر حریره یک بار در دوره ایلخانی مورد بازسازی قرار گرفت و بیشتر بناهای آن متعلق به این دوران است. در حال حاضر بیشتر بخش‌های این شهر تخریب شده است؛ اما آنچه باقی مانده، نشان‌دهنده شکوه و جلال آن در گذشته است. حریره تاکنون در طی سال‌های مختلف توسط باستان‌شناسان ایرانی و خارجی مورد بررسی و کاوش قرار گرفته و بخش‌های مختلفی از آن کشف شده است.

علت نامگذاری شهر باستانی حریره

درباره وجه تسمیه شهر تاریخی حریره روایت‌های مختلفی بیان شده است. گفته می‌شود اسم این شهر نام بانویی بوده که روزگاری بر این شهر حکومت می‌کرد. در روایتی دیگر آمده که سرسبزی و آبادانی شهر دلیل نامگذاری آن است.

رئیس جامعه حرفه‌ای موسسات آموزش گردشگری از گردشگری خلاق و تجربه‌گرا به‌عنوان گونه‌ای که می‌تواند به‌سرعت موجب جذب گردشگر به کشور شود نام برد و بر معرفی مسیرهای جدید تاکید کرد.

به گزارش ایرنا از میراث آریا، نیما آذری با تاکید بر مزیت رقابتی ایران در گردشگری خلاق و تجربه‌گرا بیان کرد: با توجه به شرایط پیش‌آمده در دو سال گذشته و نیاز به زمان طولانی برای برنامه‌ریزی سفر در قالب تور احتمال ورود سریع توریست‌های فرهنگی‌تاریخی به کشور اندک است.

او با ابراز خرسندی از پایان منع صدور روادید، ادامه داد: آژانس‌های مسافرتی برای یک سال آینده در حال بازاریابی هستند؛ اما برای تسریع جذب گردشگر خارجی نیاز به برنامه‌ریزی و تبلیغ در حوزه طبیعت‌گردی داریم.

آذری با اشاره به گرایش کوله‌گردهای (بک‌پکرهای) خارجی برای سفر به مناطق طبیعی ایران تصریح کرد: امروزه این‌گونه گردشگری رویکردی نو در دنیا به‌شمار می‌رود و ایران نیز با وجود فرهنگ‌های متعدد بومی و فولکلور، روستاهای غنی و لایه‌های مردم‌شناسی از پتانسیل رقابتی ویژه‌ای در این گونه گردشگری برخوردار است.

این مدرس طبیعت‌گردی افزود: به دلیل ساختار طبیعت‌گردی ایران و برگزاری تورهای ماجراجویانه در محیطی بکر باید امنیت روانی در گردشگری ماجراجویانه تامین شود.

او همچنین بر معرفی و تبلیغ مسیرهای نو تاکید کرد و گفت: آژانس‌ها آشنایی چندانی با مناطق مختلف کشور ندارند. مزیت رقابتی کشور ما گردشگری تجربه‌گرا است و معرفی جاذبه‌ها و مسیرهای جدید می‌تواند به سرعت کوله‌گردهای زیادی را وارد کشور کند.

رئیس جامعه حرفه‌ای موسسات آموزش گردشگری، خاطرنشان کرد: پیش از شیوع کرونا شاهد کوله‌گردهای بسیاری در بوم‌گردی‌های مناطق مختلف کشور بودم و احتمال می‌دهم بهار و تابستان را با این گردشگران بگذرانیم.

آذری با اشاره به تغییر رویکرد نگاه دولتی به گردشگری، افزود: با وجود اینکه در چندسال اخیر نگاه دستگاه‌های دولتی به گردشگری تخصصی شده، اما جا دارد که در این زمینه کارهای بیشتری صورت گیرد.

این مدرس طبیعت‌گردی تصریح کرد: در کنار حضور در نمایشگاه‌های عمومی بین‌المللی، شرکت در نمایشگاه‌های تخصصی طبیعت‌گردی و کنفرانس‌های بین‌المللی می‌تواند به معرفی ظرفیت‌های ایران به دنیا منجر شود.

تبلیغات غیر مستقیم، تولید محتوا و استفاده از ظرفیت استارتاپ‌ها از دیگر مواردی بود که آذری به آن‌ها اشاره کرد.

به گزارش ایرنا، در سال‌های اخیر عبارت‌هایی مانند سفر با کوله پشتی یا کوله گردی بیش از گذشته مطرح شده است. این سبک سفر به دلایلی مانند پایین آمدن هزینه‌ سفر، سفر ساده‌تر و در پی امن‌تر شدن شهرها برای مسافران مورد استقبال قرار گرفته و به سبک و فرهنگی پذیرفته شده در حوزه گردشگری تبدیل شده است. علاقه‌مندان به این نوع سفر یک روز تصمیم به شروع راهی ماجراجویانه می‌گیرند؛ کوله پشتی خود را برمی‌دارند و به دل جاده می‌زنند.